Od 7 września 1940 roku Londyn jest bombardowany niemal każdej nocy. Co wieczór, o zmierzchu, każdy z milionów londyńczyków staje przed tym samym wyborem: gdzie schronić się podczas Blitzu.
Władze rozdały schrony Andersona (z blachy falistej, zakopane w głębi ogrodu) i Morrisona (stalowa klatka w mieszkaniu) oraz urządziły schrony publiczne. Wielu uważa je jednak za ciasne, wilgotne lub niepewne. Inne rozwiązanie przyciąga tłumy: zejście do stacji metra, głębokich i solidnych. Rząd jednak początkowo tego zakazuje – z obawy przed „mentalnością schronu”, która przykułaby ludność do podziemi, i by nie utrudniać transportu. Pierwsze tygodnie Blitzu przyniosły już tysiące zabitych i bezdomnych, a East End, położony blisko doków, płaci najwyższą cenę.
Każdego wieczoru rodzina musi zdecydować: zostać w domu, w ogrodowym schronie, udać się do osiedlowego schronu publicznego albo wbrew zakazowi zejść do metra. Wybór wpływa na bezpieczeństwo, sen i morale – w mieście, gdzie syrena może zawyć w każdej chwili.
Dziesiątki tysięcy londyńczyków narzucają schron w metrze faktem dokonanym: kupują bilet i urządzają się na noc na peronach, zmuszając władze do ustępstwa. Już pod koniec września rząd organizuje życie na stacjach – prycze, stołówki, sanitariaty, biblioteki objazdowe. W szczytowym momencie Blitzu śpi tam do 150 000 osób, choć w rzeczywistości większość londyńczyków zostaje w domach lub w schronach naziemnych. Metro staje się symbolem brytyjskiej odporności, „ducha Blitzu” („Blitz spirit”). Rzeczywistość jest jednak surowsza: tłok, choroby, a schrony bywają śmiertelną pułapką, gdy bomba przebije strop (Balham, październik 1940). Blitz zabije do maja 1941 roku ponad 40 000 brytyjskich cywilów, w tym prawie połowę w Londynie.
T05-013