W ciągu 5 dni holenderska obrona zostaje przytłoczona: desanty powietrzne, przełamanie linii Grebbe, a teraz bombardowanie Rotterdamu. Generał , naczelny dowódca, dowiaduje się, że Niemcy grożą takim samym losem innym miastom – Utrechtowi i Amsterdamowi – jeśli opór będzie trwał.
Rachunek jest bezwzględny. Kontynuowanie walki w małym i płaskim kraju, bez głębi strategicznej, to narażanie kolejnych miast na zniszczenie bez żadnej korzyści wojskowej, skoro sytuacja jest beznadziejna. Kapitulacja kończy rzeź, ale oddaje kraj pod okupację, podczas gdy królowa i rząd dopiero co dotarli do Londynu, by prowadzić walkę z zewnątrz.
Winkelman może skapitulować, by oszczędzić miasta i ludność. Może kontynuować walkę w imię honoru i solidarności z aliantami. Może też wycofać się do Zelandii i walczyć dalej u boku Francuzów. Wyraźna groźba wobec miast ciąży mocno na decyzji, którą musi podjąć w ciągu kilku godzin.
Winkelman kapituluje, by oszczędzić miasta i ludność: wobec groźby, jaka po Rotterdamie zawisła nad innymi miastami, 14 maja nakazuje kapitulację sił holenderskich (podpisaną 15 maja). Tylko Zelandia jeszcze krótko walczy z francuskim wsparciem, zanim i ona upada. Kapitulacja po zaledwie 5 dniach oddaje Holandię pod niemiecką okupację, ale królowa Wilhelmina i rząd, którzy wyjechali do Londynu, podtrzymują ciągłość państwa i udział Holandii w wojnie. Szybkość holenderskiego załamania, podobnie jak belgijskiego, wynika w dużej mierze z nowości i brutalności niemieckich metod (desanty powietrzne, bombardowania miast).
T03-124