Okupacja Pragi 15 marca 1939 roku rozwiała złudzenia appeasementu. Kraj rozumie, że wojna jest już prawdopodobna. 29 marca minister wojny ogłasza podwojenie – rezerwy złożonej z ochotników – która ma urosnąć z około 130 000 do 340 000 ludzi, oraz o dodatkowe 100 000 dla obrony przeciwlotniczej.
Apel trafia wprost do młodych mężczyzn. Poboru w czasie pokoju jeszcze nie ma (zostanie wprowadzony w maju), ale ochotniczy zaciąg do staje się bardzo widocznym gestem patriotycznym, zachęcanym podwyżką żołdu i lepszymi warunkami.
Wcielasz się w dwudziestokilkuletniego Brytyjczyka. Zaciągnąć się już teraz jako ochotnik do , z patriotyzmu i by samemu wybrać rodzaj wojsk, ryzykując wczesną mobilizację, jeśli wybuchnie wojna? Poczekać na ewentualny pobór, który w przeciwnym razie zdecyduje za ciebie? A może pozostać na uboczu – z przekonania, z myślą o karierze lub ze sceptycyzmu? Decyzja jest osobista, lecz setki tysięcy mężczyzn staje przed nią w tej samej chwili, w atmosferze, w której zaciąg staje się oznaką zaangażowania.
Wielu zdecydowało się zaciągnąć do od razu: ogłoszenie z 29 marca wywołało szturm na biura werbunkowe. Około 88 000 mężczyzn zgłosiło się do końca kwietnia 1939 roku, a zbliżała się do założonego celu (korpus polowy powiększony ze 130 000 do 340 000 ludzi, plus obrona przeciwlotnicza). Ten zryw ochotniczy tuż poprzedził majową ustawę Military Training Act, pierwszy pobór w czasie pokoju, a następnie powszechną mobilizację we wrześniu. Ochotnicy z marca i kwietnia 1939 roku mieli stanowić trzon dywizji terytorialnych skierowanych do Francji w 1940 roku. Fala zaciągów odzwierciedlała zwrot brytyjskiej opinii publicznej ku akceptacji wojny uznawanej już za nieuniknioną.
T00-060