, lat 65, wrócił do Admiralicji we wrześniu 1939 roku, na stanowisko, które zajmował już w 1914 roku. Sfrustrowany bezczynnością „dziwnej wojny”, mnoży projekty, by uderzyć na wroga, zamiast czekać na niego w okopach.
Jego bieżący pomysł nosi nazwę Royal Marine. Chodzi o wypuszczenie na francuskich wodach Renu tysięcy dryfujących min rzecznych, zaprojektowanych tak, by wybuchały w zetknięciu z niemieckimi mostami, łodziami i barkami i by sparaliżować ruch na wielkiej przemysłowej rzece Rzeszy. Pierwsze miny, 300–400, są gotowe już w połowie marca 1940 roku.
Rząd francuski blokuje jednak projekt. Komitet Wojenny, pod wpływem Édouarda Daladiera, obawia się niemieckich represji lotniczych na francuskie fabryki i miasta, bardziej narażone niż brytyjskie. Równolegle Londyn i Paryż przygotowują już zaminowanie wód norweskich, by odciąć szwedzką rudę żelaza płynącą do Niemiec. Na posiedzeniu Najwyższej Rady Wojennej Churchill przekonuje do swego planu. Czy wymusić wypuszczenie min na Renie mimo weta francuskiego, zrezygnować z niego, czy powiązać los Royal Marine z zaminowaniem Norwegii?
Churchill początkowo z konieczności zgodził się działać wyłącznie łącznie, a potem – wobec braku zielonego światła – ograniczył się do zaminowania samych wód norweskich. Zaminowanie Norwegii (Wilfred) przeprowadzono na początku kwietnia 1940 roku, lecz Royal Marine pozostała uzależniona od weta francuskiego Komitetu Wojennego, obawiającego się represji. Churchill sam pojechał w kwietniu do Paryża, by przekonać Paula Reynauda i Daladiera, i rzucił z rozgoryczeniem: „Spóźnimy się na autobus”. Odroczenie trwało blisko 2 miesiące. Miny rzeczne wypuszczono ostatecznie dopiero od 10 maja 1940 roku – w dniu, gdy Wehrmacht runął na zachodzie, co uczyniło operację marginalną. Royal Marine uszkodziła kilka mostów i barek na Renie i Mozeli, lecz niemiecka ofensywa rozstrzygnęła kampanię, zanim broń rzeczna zdążyła zaważyć. Epizod ilustruje strategiczne nieporozumienie francusko-brytyjskie w czasie dziwnej wojny.
T03-078