Wiosną 1940 roku w Brnie, w Protektoracie Czech i Moraw, racjonowanie i inwigilacja ciążą na codziennym życiu Czechów. Samotną nauczycielkę regularnie zaczepia oficer Wehrmachtu, który mówi trochę po czesku; ofiarowuje jej rzadkie produkty i daje do zrozumienia, że związek zapewniłby jej ochronę.
W całym Protektoracie współistnienie wymusza kontakty między ludnością czeską a niemieckimi okupantami. Niektóre kobiety wiążą się z Niemcami z wyrachowania, z konieczności materialnej lub z uczucia; inne odmawiają z patriotyzmu albo ze strachu przed osądem sąsiadów.
Nauczycielka wie, że każdy jej gest jest obserwowany i że wojna kiedyś się skończy, a wtedy przyjdzie czas rozliczeń.
W czasach Protektoratu tysiące Czeszek pozostawały w związkach z Niemcami, czy to z uczucia, czy z wyrachowania: popychało do tego codzienne sąsiedztwo i niedostatek. Po wyzwoleniu takie związki napiętnowano jako „kolaborację”; doprowadziły one do aktów przemocy ze strony ludności (golenie głów, publiczne upokorzenia), a następnie do postępowań przed nadzwyczajnymi sądami ludowymi (mimořádné lidové soudy), powołanymi dekretami Beneša w 1945 roku. Osądzono tam ponad 30 000 osób; wyroki, bardzo surowe jesienią 1945 roku, z czasem łagodniały. W stosunku do wielomilionowej ludności takie związki dotyczyły jednak mniejszości: większość Czechów trzymała się od okupanta z daleka.
T03-179