dowiaduje się 7 grudnia o japońskim ataku na z ledwie skrywaną satysfakcją. Pakt trzech z września 1940 roku wiąże Niemcy, Włochy i Japonię sojuszem obronnym: klauzula o pomocy uruchamia się tylko w razie agresji na któregoś z sygnatariuszy – tymczasem to Japonia uderzyła pierwsza. Hitler nie jest więc prawnie do niczego zobowiązany. Od miesięcy trzyma na uwięzi swoje U-Booty, by uniknąć katastrofalnego w skutkach incydentu morskiego z Waszyngtonem, świadom, że izolacjonizm amerykańskiej opinii publicznej jest najlepszą zaporą przed masową interwencją w Europie. nie dysponuje jeszcze mandatem do wojny przeciwko Rzeszy.
A jednak decyzja, którą Hitler musi podjąć w ciągu najbliższych godzin, przesądzi o przyszłości całej wojny. Może wykorzystać impet i natychmiast wypowiedzieć wojnę Stanom Zjednoczonym, dopełniając sojusz z i wreszcie spuszczając ze smyczy. Może też, przeciwnie, trzymać się z dala od wojny, pozwolić Amerykanom ugrzęznąć na Pacyfiku i poprzestać na kontrolowanych incydentach morskich na Atlantyku. Może wreszcie grać na zwłokę, odłożyć wszelkie formalne oświadczenie i negocjować za kulisami zasady solidarności z Japonią.
Naciski Ribbentropa, duma i logika ideologiczna popychają go ku spektakularnemu gestowi. Stawka wykracza jednak daleko poza gest solidarności: chodzi o otwarcie drugiego, oceanicznego frontu przeciwko pierwszemu mocarstwu przemysłowemu świata.
Hitler wchodzi na trybunę Reichstagu 11 grudnia 1941 roku i wypowiada wojnę Stanom Zjednoczonym. Ta decyzja uwalnia Roosevelta od izolacjonistycznej opozycji i pozwala oficjalnie przyjąć strategię „najpierw Europa”: ogromny potencjał przemysłowy i wojskowy Ameryki zostaje skierowany w pierwszej kolejności przeciw Niemcom. Niemal powszechnie oceniana jako fundamentalny błąd strategiczny, decyzja ta w dużej mierze przypieczętowuje los III Rzeszy.
T10-014