Przedwojenna Belgia gości liczną społeczność żydowską, w części złożoną z uchodźców, którzy uciekli przed nazizmem z Niemiec, Austrii lub Europy Wschodniej. Wraz z nadejściem okupanta latem 1940 roku te rodziny, które już raz uciekały, widzą, jak zbliża się zagrożenie, przed którym – jak sądziły – zdołały uciec.
Na tym etapie okupant nie wydał jeszcze w Belgii wielkich rozporządzeń antyżydowskich (spis, wykluczenia), które pojawią się jesienią 1940 roku. Ale doświadczenie niemieckie nie pozostawia wielu wątpliwości co do tego, co nadchodzi. Dla ciebie dylemat jest straszny i wczesny. Możesz zostać w Belgii, w nadziei, że okupacja będzie tam łagodniejsza niż gdzie indziej, i z braku środków na wyjazd. Możesz uciekać dalej, do niezajętej Francji, Hiszpanii, Portugalii lub jeszcze dalej, za cenę nowej, niepewnej tułaczki. Możesz też spróbować zniknąć z pola widzenia, zachowując się cicho i nie ruszając się z miejsca.
Informacji jest mało, granice się zamykają, brakuje wiz. Czy wyjeżdżać, dopóki jeszcze, być może, jest czas, czy zostać i mieć nadzieję? Wybór dokonany w niepewności może zadecydować o przeżyciu.
Wszystkie 3 wybory współistnieją, podyktowane środkami, kontaktami i informacją, ale zdecydowana większość zostaje w Belgii, najczęściej z braku wiz i środków, w nadziei, że okupacja będzie tam łagodniejsza; tylko niektórym, ostrzeżonym, udaje się uciec na południe Francji, a potem na Półwysep Iberyjski. Latem 1940 roku skala zagrożenia nie jest jeszcze w pełni dostrzegana. Tymczasem już jesienią 1940 roku okupant wydaje pierwsze rozporządzenia antyżydowskie (definicja, spis, wykluczenia zawodowe), będące preludium do grabieży mienia, a od 1942 roku do deportacji do Auschwitz: spośród około 56 000 Żydów zarejestrowanych w Belgii ponad 25 000 zostanie deportowanych, a zdecydowana większość z nich zamordowana. Decyzje podjęte w niepewności 1940 roku zaważą tragicznie na tych losach.
T04-131