W 1939 roku szuka sposobu na wzmocnienie obrony przeciwpancernej swoich dywizji piechoty. Używane małe działo kal. 45 mm strzela szybko i łatwo je zamaskować, ale jego przebijalność już słabnie wobec pancerzy, które w Europie stają się coraz grubsze.
Biura konstrukcyjne proponują cięższe kalibry o większej przebijalności. Nowe działa wymagałyby jednak nowych linii produkcyjnych, nowego oprzyrządowania i czasu, którego przemysł może nie mieć.
Czy zaryzykować potężniejszą broń, która będzie długo schodzić z taśm, czy oprzeć się na tym, co fabryki już potrafią wytwarzać masowo?
ZSRR decyduje się zmodernizować działo 45 mm: ulepszona wersja (wzór 1937, potem 1942) pozostaje standardową bronią przeciwpancerną piechoty. Postawienie na szybką produkcję zdaje egzamin, lecz w 1941 roku te działa okazują się niewystarczające wobec przednich pancerzy zmodernizowanych Panzerów, a straty w broni przeciwpancernej w pierwszym roku operacji Barbarossa są ciężkie.
T00-072