Wiosną 1941 roku armia niemiecka zleca 2 konkurencyjnym wytwórcom, firmom Henschel i Porsche, zbudowanie czołgu ciężkiego o masie 45 ton. Za wieżę wspólną dla 2 podwozi odpowiada jednak tylko jedna firma: Krupp w Essen. Biuro konstrukcyjne, którym kieruje , ma tym samym w rękach kluczowy element całego programu.
Pozostaje wybrać działo, a ten wybór przesądzi o całej konstrukcji wieży: jej średnicy, pancerzu i zaopatrzeniu w amunicję. Rywalizują 3 rozwiązania. Pierwsze to armata wywodząca się ze słynnego działa przeciwlotniczego kalibru 88 mm, nieporęczna, ale potężna. Drugie to działo 75 mm o lufie stożkowej, o znakomitej prędkości początkowej pocisku, lecz zużywające dużo pocisków z rdzeniem wolframowym. Trzecie to klasyczne działo 75 mm z długą lufą, bardziej oszczędne. Umowy na wieże są już modyfikowane, a decyzja musi zapaść w ciągu najbliższych tygodni.
Krupp wybrał działo 8,8 cm KwK 36, wywodzące się z Flak 88; uzbroiło ono wieżę wspólną dla prototypów firm Porsche i Henschel, a ostatecznie także seryjnego czołgu Tiger I. Wariant ze stożkową lufą (7,5 cm Waffe 0725) rzeczywiście zakontraktowano w czerwcu 1941 roku na 6 wież, po czym porzucono już w lipcu 1941 roku: Niemcom brakowało wolframu, by marnować ten strategiczny surowiec na pociski czołgowe. Alternatywę 7,5 cm L/70, zaproponowaną przez Rheinmetall, odrzucono w przypadku czołgu ciężkiego (później otrzymała ją Pantera). Wieża Kruppa z działem 88 mm stała się jednym ze znaków rozpoznawczych czołgu Tiger.
T08-029