Zagłębie Donieckie (Donbas) dostarcza większość radzieckiego węgla, podstawy produkcji stali, kolei i przemysłu zbrojeniowego. Pod koniec lat 30. wydajność górników stoi w miejscu: narzędzia ręczne, brak sprzętu, ciężkie warunki pracy.
Zmechanizowanie kopalń pochłonęłoby maszyny i stal, które państwo przeznacza w pierwszej kolejności na zbrojenia. Inna droga polega na zmobilizowaniu samych ludzi, wyznaczaniu celów i wynoszeniu rekordzistów na piedestał.
Czy inwestować w metal i przenośniki, czy postawić na współzawodnictwo i nacisk na robotników?
Władza wznawia ruch stachanowski, zrodzony z rekordu Aleksieja Stachanowa z 1935 roku. Tysiące górników zostaje wciągniętych w rywalizację o rekordy, a ogłaszana produkcja rośnie bez dużych inwestycji. Wiele liczb jest jednak zawyżanych przez brygadzistów, by przypodobać się przełożonym, a rzeczywista, trwała wydajność rośnie znacznie mniej, niż głosi propaganda.
T00-073