20 lipca 1941 roku, miesiąc po rozpoczęciu operacji Barbarossa, Państwowy Komitet Obrony (GKO) podpisuje uchwałę nr 222ss: wyprodukować 10 000 czołgów lekkich. Kłopot w tym, że czołg, który ma być wytwarzany seryjnie, nie istnieje jeszcze na żadnym rysunku. W zakładzie nr 37 w Moskwie inżynier musi zdecydować bardzo szybko.
Ma przed sobą 3 możliwości. Kontynuować produkcję pływającego czołgu T-40, który już jest wytwarzany, ale którego skomplikowany i kosztowny kadłub pływający spowalnia linie produkcyjne. Opracować ambitniejszą wersję lądową, lepiej opancerzoną i uzbrojoną, kosztem większej ilości oprzyrządowania i opóźnień. Albo wrócić do wstępnie naszkicowanego prototypu bez zdolności pływania, radykalnie uproszczonego, nadającego się do produkcji na istniejących liniach samochodowych.
Liczy się każdy dzień: Wehrmacht posuwa się naprzód, a Armia Czerwona straciła tysiące wozów pancernych. Na produkcję wybranego czołgu wkrótce zostaną przestawione całe fabryki.
Astrow wybiera radykalne uproszczenie. Wraz z podpułkownikiem Okuniewem pisze bezpośrednio do Stalina, by bronić czołgu bez zdolności pływania, wywodzącego się z prototypu T-30B i nadającego się do produkcji seryjnej na liniach samochodowych. Projekt zostaje ukończony w tydzień (rysunki trafiają do zakładu 28 lipca 1941 roku). Tak powstaje T-60: rezygnuje się z pływalności na rzecz grubszego pancerza, a na sugestię Małyszewa czołg otrzymuje automatyczne działko 20 mm TNSh zamiast karabinu maszynowego 12,7 mm. Produkcja masowa rusza, zwłaszcza w zakładach GAZ w Gorkim (kierowanych przez I.K. Łoskutowa), od października 1941 roku. Powstanie blisko 6 000 egzemplarzy T-60 – czołgu skromnego, ale dostępnego masowo w chwili, gdy ZSRR rozpaczliwie takiej broni potrzebował.
T08-034