ma 34 lata. Od 1934 roku jest osobistym architektem Hitlera, a od stycznia 1937 roku pełni funkcję Generalbauinspektor für die Reichshauptstadt (generalnego inspektora budowlanego stolicy Rzeszy). W tej roli kieruje monumentalną przebudową Berlina – projektem „Germania”, czyli stolicy tysiącletniej Rzeszy, w której mają stanąć: Grosse Halle, zwana też Volkshalle (gigantyczna kopuła o wysokości 290 metrów, 16 razy większa od bazyliki św. Piotra w Rzymie, zaprojektowana dla około 150 000 osób), przebudowany Reichstag, monumentalne osie południe–północ i wschód–zachód oraz kolosalne dworce.
1 września 1939 roku (wybuch wojny) Speer dysponuje: - 130 000 robotników na budowach Germanii - 300 000 m³ granitu zgromadzonego w Berlinie (sprowadzonego z kamieniołomów Rzeszy w Austrii i w Czechach) - budżetem rocznym: 3,2 mld RM (równowartość 8 % PKB Niemiec) - terminem: ukończenie planowane na 1950 rok
Mimo wojny Hitler pozostaje przywiązany do swojego wielkiego projektu. Jednak rząd wojenny (Göring, Funk) domaga się przesunięcia siły roboczej do przemysłu zbrojeniowego.
Speer musi rozstrzygnąć między Germanią a wysiłkiem wojennym.
Speer wstrzymuje budowy Germanii do zwycięstwa: od początku wojny prace stają w oczekiwaniu na „wyraźne zwycięstwo”, a jego służby pracują odtąd dla poszczególnych rodzajów sił zbrojnych Wehrmachtu i dla SS. Po upadku Francji w 1940 roku Hitler wznawia projekt i z inicjatywy Speera podpisuje dekret wyznaczający jego ukończenie na 1950 rok, ale prace grzęzną z braku zasobów, a pod koniec 1942 roku ustają całkowicie. 8 lutego 1942 roku , minister uzbrojenia i amunicji, ginie w wypadku lotniczym; Hitler mianuje Speera na jego miejsce. Zarządzanie przemysłem przez Speera (produkcja potrojona w latach 1942–1944 mimo alianckich bombardowań) uchodzi długo za czynnik, który przedłużył wojnę – „cud zbrojeniowy”, który historyk w dużej mierze przypisuje reformom rozpoczętym przez Todta. Osądzony w Norymberdze, zostaje skazany na 20 lat (wyrok łagodny dzięki strategii obrony, która odrzuca jego bezpośrednią odpowiedzialność za zbrodnie masowe – spór historiograficzny wciąż żywy). Wychodzi na wolność w 1966 roku i pisze wspomnienia („Wspomnienia”, 1969) – światowy bestseller, ale w dużej mierze wygładzony. Umiera w 1981 roku w Londynie.
T02-063