Wiosną 1942 roku niemieckie wojska lądowe chcą czołgu ciężkiego z grubym pancerzem czołowym, zdolnego unieść armatę 88 mm wywodzącą się z działa przeciwlotniczego. Na zamówienie odpowiadają 2 biura konstrukcyjne: Henschel & Sohn w Kassel, mające za sobą duże doświadczenie przemysłowe, oraz biuro Ferdinanda Porschego w Stuttgarcie, które stawia na śmiałe rozwiązanie – przekładnię elektryczną.
Krupp dostarcza wspólną wieżę dla obu pojazdów. 20 kwietnia 1942 roku, w urodziny Hitlera, oba prototypy zostają zaprezentowane w pobliżu Rastenburga, a następnie poddane próbom porównawczym.
Ten wybór zadecyduje o niemieckiej produkcji pancernej na kolejne lata. Otwierają się 3 drogi: wybrać projekt Henschla, wybrać projekt Porschego albo uruchomić oba równolegle.
Wybrano projekt Henschla (VK 45.01 H), który stał się czołgiem Tiger I; jego produkcja ruszyła w sierpniu 1942 roku. Benzynowo-elektryczna przekładnia Porschego, skomplikowana i pochłaniająca dużo miedzi – metalu strategicznego, w Niemczech rzadkiego – okazała się podczas prób zawodna, więc projekt porzucono. Około 100 podwozi Porschego, zbudowanych w oczekiwaniu na zamówienie, pozostało bez zastosowania: 91 z nich przerobiono w 1943 roku na niszczyciele czołgów Ferdinand/Elefant.
T11-001