W 1939 roku Włochy dysponują jedynie lekkimi tankietkami CV-33/L3, przestarzałymi wobec francuskich i brytyjskich czołgów średnich. Biuro konstrukcyjne Fiat-Ansaldo pracuje nad czołgiem średnim, który sprosta walkom na przyszłych teatrach działań w basenie Morza Śródziemnego i w Afryce Północnej.
Każda tona jednak się liczy. Mocniejsze działo i grubszy pancerz zwiększają masę wozu, zmniejszają jego szybkość i podnoszą koszt produkcji, a włoskiemu przemysłowi brakuje stali i mocnych silników.
Inżynierowie muszą rozstrzygnąć: postawić na jedną dominującą cechę czy szukać równowagi, w której czołg w żadnej dziedzinie nie będzie się wyróżniał, ale da się go produkować seryjnie.
Fiat-Ansaldo wybiera zrównoważony kompromis: M13/40, około 13 ton, działo 47 mm, pancerz rzędu 30 mm, silnik wysokoprężny o mocy około 125 KM. Ten pragmatyczny czołg średni, bez żadnej decydującej zalety, zostaje wyprodukowany w liczbie około 2 000 egzemplarzy i zostanie szybko przewyższony przez czołgi brytyjskie, a potem przez Panzer III z działem 50 mm i przez T-34. Użyteczny, lecz przeciętny w boju, z braku lepszego pozostanie podstawowym czołgiem włoskich dywizji pancernych.
T00-071