13 maja 1939 roku niemiecki statek pasażerski St. Louis opuszcza Hamburg i płynie do Hawany z ponad 900 pasażerami, w zdecydowanej większości Żydami uciekającymi z Rzeszy po Nocy Kryształowej. Mają kubańskie wizy, a wielu z nich także numery w kolejce oczekujących na wjazd do Stanów Zjednoczonych. Kapitan , niemiecki marynarz niebędący nazistą, stara się traktować pasażerów z godnością.
Po przybyciu na miejsce rozgrywa się dramat: Kuba, na tle sporów politycznych i podniesionych opłat, odmawia uznania większości wiz. Pasażerowie pozostają zablokowani w porcie w Hawanie, po czym statek otrzymuje nakaz odpłynięcia. Starania u władz Stanów Zjednoczonych, gdy statek krąży u wybrzeży Florydy, również nie przynoszą rezultatu: Waszyngton rygorystycznie stosuje swoje kwoty imigracyjne.
Schröder otrzymuje rozkaz powrotu do Europy. Wobec tego rozkazu ma kilka możliwości. Posłuchać i odwieźć pasażerów do portu wyjścia, jak chce jego zwierzchnictwo? Celowo osadzić statek na mieliźnie przy brzegu, by wymusić akcję ratunkową? A może manewrować i negocjować, aż państwa trzecie zgodzą się przyjąć tych mężczyzn, kobiety i dzieci? Od jego decyzji zależy los setek uchodźców.
Schröder manewrował i negocjował przyjęcie pasażerów w państwach trzecich: przeciągał powrót i wspierał rokowania, które 17 czerwca 1939 roku doprowadziły do rozdzielenia pasażerów między Wielką Brytanię, Francję, Belgię i Holandię. Ci, którzy zeszli na ląd w Wielkiej Brytanii, byli bezpieczni, lecz niemiecka inwazja w 1940 roku dosięgła część tych, którzy pozostali na kontynencie. Według ustaleń historyków około 250 pasażerów St. Louis zginęło później w Zagładzie. Odyseja statku stała się symbolem niechęci demokracji do otwarcia drzwi przed uchodźcami. Schröder, który starał się chronić swoich pasażerów, za swoją postawę został po wojnie uznany za Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.
T00-006