Na początku 1939 roku Hitler zatwierdził Plan Z: gigantyczny program budowy okrętów, który miał wyposażyć Niemcy do połowy lat 40. we flotę pełnomorską zdolną rzucić wyzwanie Royal Navy – olbrzymie pancerniki, krążowniki liniowe, lotniskowce. To marzenie o prestiżowej marynarce na skalę światową.
Lecz latem 1939 roku wojna wydaje się bliska – na długo przed tym, nim taka flota mogłaby powstać. Wielki admirał musi zmierzyć się ze sprzecznością: Plan Z pochłania stal, stocznie i siłę roboczą, ale jego okręty nie będą gotowe na czas.
Istnieje inna droga, której broni komodor Dönitz: zrezygnować z wielkich okrętów nawodnych i zainwestować masowo w okręty podwodne – broń tanią i groźną, zdolną zdusić brytyjski handel. Raeder musi rozstrzygnąć. Kontynuować Plan Z i jego prestiżowe pancerniki? Pilnie przesunąć wysiłek na liczną flotę okrętów podwodnych? A może spróbować kompromisu, który przy braku środków grozi tym, że nie da na czas ani jednego, ani drugiego?
Raeder kontynuuje Plan Z i jego prestiżowe pancerniki aż do wybuchu wojny: priorytet pozostaje przy wielkich okrętach nawodnych Planu Z, kosztem szeroko zakrojonego programu budowy okrętów podwodnych, którego domagał się Dönitz. Skutek: we wrześniu 1939 roku Niemcy dysponują zaledwie około 50 okrętów podwodnych, z których tylko ułamek nadaje się do działań na Atlantyku – daleko im do setek uznawanych za niezbędne, by udusić Wielką Brytanię. Plan Z zostaje natychmiast porzucony, bo wojna wybuchła zbyt wcześnie. To rozminięcie się ambicji z kalendarzem pozbawi Niemcy na początku konfliktu broni, która mogła być dla nich najgroźniejsza. Dönitz będzie musiał prowadzić pierwsze kampanie z garstką jednostek, czekając na przyspieszony program budowy.
T00-027