W połowie sierpnia 1939 roku wojna wydaje się kwestią tygodni. Komodor , dowodzący młodą niemiecką flotą podwodną, dysponuje ograniczonymi środkami – kilkudziesięcioma okrętami podwodnymi, z których tylko część nadaje się do działań daleko na Atlantyku, gdyż nie zrealizowano wielkiego programu budowy, o który zabiegał.
Najpilniejsza jest kwestia wcześniejszego rozmieszczenia okrętów. Jeśli wybuchnie wojna, okręty podwodne będą potrzebowały kilku dni, by dotrzeć na swoje akweny operacyjne – na zachód od Wysp Brytyjskich i na szlaki handlowe. Wysłanie ich tam już teraz, w czasie pokoju, pozwoliłoby im być na miejscu w dniu rozpoczęcia wojny; to jednak poważny krok, który może zostać odebrany jako prowokacja i ujawnić niemieckie zamiary.
Dönitz musi rozstrzygnąć. Wypłynąć już w połowie sierpnia do rejonów oczekiwania, ryzykując zaalarmowanie przeciwnika i zaostrzenie napięcia? Trzymać okręty w porcie aż do wypowiedzenia wojny, by nie prowokować, nawet za cenę straty cennych dni? A może wysłać tylko część floty jako dyskretną osłonę? Wybór zadecyduje o skuteczności wojny podwodnej od pierwszych jej godzin.
Kriegsmarine wysyła okręty podwodne do rejonów oczekiwania już w połowie sierpnia: od drugiej połowy sierpnia 1939 roku większość dostępnych okrętów podwodnych dyskretnie wychodzi w morze ku swoim rejonom oczekiwania na Atlantyku, a dołączają do nich pancerniki kieszonkowe Graf Spee i Deutschland. Dlatego gdy wybucha wojna, okręty podwodne są już na miejscu: już pierwszego dnia U-Boot zatapia statek pasażerski Athenia, tragicznie rozpoczynając bitwę o Atlantyk. Sierpniowe wcześniejsze rozmieszczenie okrętów daje Niemcom natychmiastową przewagę w wojnie handlowej – lecz niewielka liczba dostępnych okrętów podwodnych, skutek decyzji związanych z Planem Z, ograniczy jej zasięg. Pancerniki kieszonkowe rozmieszczone w tym samym czasie również będą trwale zagrażać alianckim szlakom morskim.
T00-039