Wolfram jest niezbędny do narzędzi skrawających z węglika: bez nich nie da się precyzyjnie obrabiać pocisków i części artyleryjskich. Wielkie złoża leżą jednak poza Europą lub na jej obrzeżach: Panasqueira w Portugalii, Andaluzja w Hiszpanii, Jiangxi w Chinach.
W 1939 roku Niemcy wiedzą, że ich zapasy wolframu są skromne. Blokada aliancka zapowiada odcięcie importu z odległych krajów, a sami alianci pożądają rudy iberyjskiej.
Czy wykupić wolfram z Półwyspu Iberyjskiego za wszelką cenę, przestawić się na narzędzia zastępcze produkowane na niemieckiej ziemi, czy postawić na zapasy, by przetrwać zapowiadany niedobór?
Niemcy płacą za portugalski i hiszpański wolfram złotem, czerpiąc z rezerw Reichsbanku, a jednocześnie gromadzą zapasy. Alianci prowadzą prawdziwą wojnę licytacyjną, by pozbawić Rzeszę rudy, a Portugalia w końcu nakłada w czerwcu 1944 roku embargo na eksport do Niemiec. Wynikający stąd niedobór węglika wolframu pogarsza jakość niemieckiej amunicji w ostatnich miesiącach wojny.
T01-105