Majowe potyczki nad rzeką Chałchyn Goł przybrały na sile. Japońska rzuca tam coraz większe siły i utrzymuje teren na wschód od rzeki. Moskwa, która nie chce ani stracić twarzy wobec mongolskiego sojusznika, ani pozwolić Japonii dyktować przebieg granicy, postanawia wysłać tam człowieka o twardej ręce.
Na początku czerwca 1939 roku generał zostaje skierowany na miejsce, by objąć dowództwo nad siłami sowiecko-mongolskimi. Zastaje złą sytuację: dowodzenie szwankuje, wojska są słabo skoordynowane, a miejscami Japończycy mają przewagę.
Żukow musi wybrać sposób działania. Poprzestać na utrzymaniu zachodniego brzegu i powstrzymywaniu Japończyków, ryzykując, że odległy i kosztowny konflikt będzie się ciągnął w nieskończoność? Przeprowadzić szybkie, ograniczone uderzenie, by odepchnąć przeciwnika bez głębszego zaangażowania? A może metodycznie i w tajemnicy przygotować wielką ofensywę połączonych rodzajów wojsk – czołgów, artylerii, lotnictwa – zdolną rozbić japońskie ugrupowanie i rozstrzygnąć sprawę decydującym zwycięstwem? Wybór zależy od środków, jakie zdoła dowieźć w miejsce oddalone o tysiące kilometrów od wszystkiego.
Żukow w tajemnicy przygotował wielką ofensywę połączonych rodzajów wojsk: zreorganizował dowództwo, kazał dowieźć drogą, na odległość setek kilometrów, masy czołgów, artylerii i amunicji, a następnie metodycznie szykował ofensywę okrążającą, mnożąc działania pozorujące, by zmylić Japończyków co do swoich zamiarów. To cierpliwe gromadzenie sił, w połączeniu z odważną doktryną współdziałania rodzajów wojsk, przygotowało sierpniową kontrofensywę, która rozgromiła japońską 6 Armię. Chałchyn Goł ujawnił talent Żukowa i dał Japonii poważną lekcję strategiczną, która zaważyła na jej późniejszej decyzji o unikaniu wojny ze Związkiem Sowieckim. Tajemnica otaczająca te przygotowania przyczyniła się do decydującego efektu zaskoczenia podczas ofensywy rozpoczętej kilka tygodni później.
T00-016