, lat 43, marszałek lotnictwa i gubernator generalny Libii od 1933 roku, jest jedną z najpopularniejszych postaci włoskiego faszyzmu. Twórca Regia Aeronautica, bohater wielkich transatlantyckich rajdów lotniczych z 1933 roku – jedna z alei Chicago do dziś nosi jego nazwisko – został odesłany do Trypolisu właśnie dlatego, że jego popularność niepokoiła Mussoliniego.
Ze swojej kolonii Balbo stał się głosem niezgody w łonie reżimu. Krytykował sojusz z Niemcami, potępił ustawy rasowe z 1938 roku i uważa armię włoską za źle przygotowaną do wojny. Wiosną 1940 roku Mussolini, widząc, jak Francja wali się pod niemieckimi ciosami, chce wejść do wojny, by zasiąść przy stole zwycięzców. Balbo zna rzeczywisty stan swoich sił: przestarzałe czołgi, niedostateczna motoryzacja, całkowita zależność od zaopatrzenia, które będzie musiało przepłynąć Morze Śródziemne kontrolowane przez Royal Navy. Obawia się, że zamknięcie Kanału Sueskiego odetnie posiłki w Afryce Wschodniej i zostawi Libię narażoną na alianckie natarcie z Egiptu.
Przekonany, że wejście do wojny byłoby przedwczesne i niebezpieczne dla Libii, Balbo musi wybrać sposób, w jaki okaże Duce swój sprzeciw.
Balbo w zasadzie zachowuje milczenie: swoje ostrzeżenia przekazuje kanałami wojskowymi, nie zrywając publicznie, i poświęca się organizowaniu obrony Libii, o której wie, że jest krucha. Jego ostrzeżenia okazują się słuszne. Włochy wypowiadają wojnę 10 czerwca 1940 roku; w Afryce Północnej słabość materiałowa i podatność linii zaopatrzeniowych na ataki na Morzu Śródziemnym od razu dają o sobie znać, tak jak przewidywał. 28 czerwca 1940 roku jego SM.79 zostaje zestrzelony nad Tobrukiem przez włoską artylerię przeciwlotniczą, która bierze go za samolot wroga, wkrótce po brytyjskim nalocie: Balbo i cała załoga giną. Wciąż trwa spór o to, na ile był to wypadek, a na ile ewentualna likwidacja popularnego rywala. Jego śmierć pozbawia Włochy jednego z najtrzeźwiejszych dowódców u progu wojny, którą uważał za przedwczesną.
T03-068