ma 37 lat i od 1934 roku jest królem Belgów – po swoim ojcu Albercie I, który zginął w wypadku wspinaczkowym w Marche-les-Dames. W 1936 roku ogłosił belgijską „politykę niezależności”: Belgia zrezygnowała z sojuszu wojskowego z Francją z 1920 roku, wycofała się z układów locarneńskich i przyjęła neutralność zbrojną, gwarantowaną przez Wielką Brytanię, Francję oraz – teoretycznie – Niemcy. Berlin przyjął tę doktrynę z uznaniem, Paryż zaakceptował ją niechętnie.
Inwazja na Polskę we wrześniu 1939 roku stawia Leopolda III w trudnym położeniu. Premier (francuskojęzyczny katolik) i minister spraw zagranicznych (francuskojęzyczny socjalista z Brukseli) przedstawiają mu możliwe warianty.
Armia belgijska mobilizuje 600 000 ludzi (pełną mobilizację ogłoszono 1 września). Znaczna część francuskojęzycznej opinii publicznej (liberałowie, socjaliści z miast) naciska na zbliżenie z Paryżem i Londynem. Flamandzki Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV) i część duchowieństwa katolickiego opowiadają się za ścisłą neutralnością, a nawet za zbliżeniem z Niemcami. jest zarazem głową państwa i naczelnym dowódcą (rola konstytucyjna odziedziczona po ojcu, Albercie I). Ma niezwykły jak na belgijski system parlamentarny margines samodzielności.
utrzymuje ścisłą neutralność na wzór szwajcarski i zakazuje wszystkim stronom wojującym przelotów oraz tranzytu. 3 września 1939 roku Belgia oficjalnie ogłasza ścisłą neutralność: zamyka swoją przestrzeń powietrzną i terytorium dla każdej ze stron wojujących. Mobilizacja zostaje utrzymana. W czasie dziwnej wojny, zwłaszcza podczas alarmu ze stycznia 1940 roku po incydencie w Mechelen, odrzuci prośby aliantów, przekazywane przez Gamelina, o prewencyjne wkroczenie wojsk alianckich do Belgii. Berlin szanuje tę neutralność do 10 maja 1940 roku, do dnia inwazji. pozostanie królem i naczelnym dowódcą podczas kampanii 18 dni (10–28 maja 1940). Rankiem 28 maja, po załamaniu frontu, podpisze kapitulację sam, bez swojego rządu (który uda się na wygnanie do Londynu i odetnie się od niego). Zerwanie między królem a rządem na uchodźstwie stanie się podstawą kwestii królewskiej, która podzieli powojenną Belgię – Leopold abdykuje w 1951 roku na rzecz syna Baudouina. Jego polityka neutralności z 1939 roku pozostaje sporna: czy chroniła Belgię jeszcze przez 6 miesięcy, czy też uniemożliwiła skoordynowaną obronę, która mogłaby odmienić wynik planu Fall Gelb?
T01-025