Już w czasie dziwnej wojny radiostacje toczą wojnę w eterze. Niemcy nadają do Francji audycje propagandowe po francusku, w tym audycje niejakiego Paula Ferdonneta, zwanego „zdrajcą ze Stuttgartu”, który sączy defetyzm, podziały i demoralizujące wiadomości, by podkopać francuskie morale. Francuskie radio próbuje temu przeciwdziałać.
Dla ciebie, słuchacza, pojawia się pokusa słuchania „Radia Stuttgart”. Możesz słuchać go z ciekawości albo by „wiedzieć, co mówi wróg”, ryzykując wchłonięcie jego propagandy. Możesz się od niego odwrócić z patriotyzmu, trzymając się radiostacji francuskich. Możesz też słuchać krytycznie, by rozszyfrować manipulację i ją potępić.
Radio stało się bronią: kształtuje opinie, sieje wątpliwości, wykorzystuje podziały. Słuchać wroga to ryzykować powielanie jego plotek i defetyzmu; ale całkowity zakaz jest niemożliwy. „Wojna w eterze” czyni z radia pełnoprawne pole walki: Radio Stuttgart z jednej strony, radiostacje alianckie z drugiej.
Wielu słuchaczy nastawia Radio Stuttgart z ciekawości, ryzykując wchłonięcie propagandy: to słuchanie jest na tyle powszechne, że niepokoi władze francuskie, które czynią z niego cel własnej kontrpropagandy. Audycje Ferdonneta i jemu podobnych sączą defetyzm i podziały, wykorzystując nudę i rysy dziwnej wojny, z realnym, choć trudnym do zmierzenia skutkiem dla opinii, która i tak jest już nadwątlona. „Wojna w eterze” z lat 1939–1940 otwiera ważny wymiar tego konfliktu: bitwę o umysły. Po klęsce układ sił się odwróci, a BBC stanie się głównym nośnikiem nadziei i oporu w okupowanej Europie. Ferdonnet zostanie osądzony i stracony po Wyzwoleniu.
T02-084