Choć neutralna, Belgia zmobilizowała armię już jesienią 1939 roku, około 600 000 ludzi, by strzec granic wobec zagrożenia niemieckiego, a w teorii także francuskiego. Podczas zimy 1939–1940, jednej z najsurowszych stulecia, ci żołnierze trzymają wartę, budują umocnienia i ćwiczą, w oczekiwaniu ataku, który nie nadchodzi.
Dla ciebie, belgijskiego żołnierza, przedłużona mobilizacja to próba wytrzymałości psychicznej. Możesz zachować czujność i ćwiczyć, w gotowości, by w każdej chwili odeprzeć niespodziewany atak. Możesz zadomowić się w rutynie oczekiwania, ryzykując rozluźnienie, jak tylu twoich kolegów. Możesz też martwić się kosztami tej mobilizacji (gospodarka stoi, rodziny pozbawione mężczyzn) i mieć nadzieję na demobilizację.
Belgijska neutralność zabrania jawnej koordynacji z aliantami, a kraj żyje w niepewności: czy atak nadejdzie i którędy? Wyczerpanie długim oczekiwaniem, zimno i nuda ciążą na morale, podczas gdy zagrożenie, jak najbardziej realne, narasta po incydencie w Mechelen ze stycznia 1940.
Jak wszędzie w czasie dziwnej wojny, rutyna zyskuje przewagę, mimo wysiłków, by utrzymać czujność: armia belgijska spędza zimę 1939–1940 zmobilizowana na granicach, w mrozie i oczekiwaniu, buduje pozycje (linia KW) i ćwiczy, ale jest zmęczona miesiącami bez walki. Utrzymywanie takiej armii mocno obciąża gospodarkę małego, neutralnego kraju, co skłania nawet do częściowych demobilizacji. Gdy atak wreszcie następuje, 10 maja 1940, armia belgijska walczy dzielnie przez 18 dni, ale wyczerpanie długim oczekiwaniem, podobnie jak po stronie francuskiej, i efekt zaskoczenia niemieckimi metodami robią swoje. Neutralne czekanie nie wystarczyło, by przygotować się do wojny błyskawicznej.
T02-083