Admirał stoi na kotwicy przy z 3 korwetami i okrętem podwodnym Wolnych Francuskich Sił Morskich. Na jego oczach archipelag nadal nadaje sygnały radiowe, z których korzystają U-Booty na północnym Atlantyku, a miejscowa administracja pozostaje wierna . De Gaulle zgodził się na przyłączenie wysp do Wolnej Francji, ale Waszyngton jednoznacznie dał do zrozumienia, że każda operacja wojskowa przeciwko terytorium pod francuską władzą zostanie uznana za pogwałcenie doktryny Monroego i może zachwiać rodzącymi się dopiero stosunkami między Wolną Francją a Stanami Zjednoczonymi.
Muselier ma przed sobą rzadką okazję: mieszkańcy archipelagu wydają się sprzyjać Wolnej Francji, a jego korwety wystarczą, by bez walki obezwładnić nieliczny garnizon . Działanie oznacza jednak przewidywalny gniew sekretarza stanu Cordella Hulla, który za wszelką cenę broni porozumień z . Rezygnacja zachowałaby dobre stosunki z amerykańskim sojusznikiem, ale skazałaby archipelag na pozostanie enklawą użyteczną dla nieprzyjaciela.
Muselier musi zdecydować, zanim Waszyngton oficjalnie ogłosi weto: wylądować i siłą przyłączyć archipelag mimo sprzeciwu Amerykanów; uszanować weto Roosevelta i wrócić z korwetami, żeby nie narażać sojuszu; albo spróbować dyskretnych rozmów z miejscową administracją , by uniknąć sporu dyplomatycznego.
Muselier ląduje 24 grudnia 1941. Plebiscyt zorganizowany w następnych dniach potwierdza przyłączenie do Wolnej Francji, bez rozlewu krwi. wpada jednak we wściekłość, publicznie nazywa gaullistów „tak zwanymi Wolnymi Francuzami” i żąda ich wycofania. Roosevelt się waha, po czym ustępuje wobec opinii publicznej w Stanach Zjednoczonych i w Wielkiej Brytanii, która pochwala ten śmiały krok. Archipelag pozostaje przy Wolnej Francji. Sprawa, bez znaczenia z wojskowego punktu widzenia, jest pierwszym głośnym potwierdzeniem suwerenności gaullistów wobec Waszyngtonu – i zaszczepia trwałą nieufność między Rooseveltem a Wolną Francją.
T10-058