W 1941 roku niemiecki przemysł zbrojeniowy zależy od wolframu, a ściślej od jego rudy: metal ten jest niezbędny do produkcji twardych stali i narzędzi skrawających. Hiszpania i sąsiednia Portugalia mają największe dostępne w Europie Zachodniej złoża, a alianci prowadzą tak zwane zakupy „prekluzyjne”, by wykupić podaż i pozbawić Rzeszę tego surowca.
W Madrycie ambasador , urzędujący od czasów wojny domowej, musi zorganizować zaopatrzenie w warunkach tej wojny gospodarczej. Franco, zobowiązany wobec Niemców za ich pomoc, lecz starający się nie zrażać Londynu i Waszyngtonu, pozostawia rynkowi swobodę.
Kupować po normalnej cenie, przebijać ceny na wielką skalę, by wyprzeć kupców alianckich, czy żądać rudy na poczet długów z czasów wojny domowej: ten wybór zdecyduje o dostępie Rzeszy do metalu o znaczeniu strategicznym.
Niemcy rzuciły się do zakupów wolframu po coraz wyższych cenach, by wygrać z aliancką wojną cenową, co napędziło spekulacyjną bańkę: hiszpańskie wpływy z eksportu wolframu wzrosły z około 73 000 funtów szterlingów w 1940 roku do ponad 15 milionów w 1943 roku. Hiszpania pozostała oficjalnie państwem niewojującym, dostarczając jednak Osi ten kluczowy surowiec, aż do chwili, gdy amerykańska presja zmusiła ją do jego racjonowania pod koniec 1943 roku („kryzys wolframowy”).
T08-037