Rankiem 14 czerwca 1940 roku wojska generała von Studnitza () wkraczają do Paryża, ogłoszonego miastem otwartym. Około 9.00 na Łuk Triumfalny zostaje wciągnięta flaga ze swastyką, przedstawiana jako hołd dla żołnierzy niemieckich poległych w latach 1914–1918. Stolica jest spokojna, ale w trzech czwartych pusta: ludność uciekła podczas exodusu.
Niemiecki sztab chce symbolicznie zaznaczyć zajęcie Paryża. Pomysł defilady na Champs-Élysées – kompania honorowa, orkiestra, muzyka wojskowa – jest rozważany. Rzecz w tym, jak dobrać skalę efektu: zbyt ostentacyjna demonstracja siły groziłaby incydentami wśród poniżonej ludności, a zbyt dyskretne wkroczenie zmarnowałoby okazję do zamanifestowania nowej władzy.
Dla oficerów von Studnitza rachunek jest tyleż polityczny, co wojskowy: chodzi o stworzenie obrazu zwycięstwa, utrwalonego przez operatorów propagandy, i uniknięcie iskry, która podpaliłaby ledwie zajęte miasto.
Okupant zorganizował pełną defiladę – kompanię honorową, orkiestrę, huczną muzykę: 14 czerwca w południe w dół Champs-Élysées przeszła defilada z orkiestrą. Niemieckie kroniki filmowe zrobiły z niej jeden z najczęściej pokazywanych obrazów upadku Francji – kolumny maszerujące krokiem defiladowym pod Łukiem Triumfalnym, niemal pusta aleja. Obraz był częściowo zwodniczy: ludność uciekła masowo, a ci, którzy zostali, często patrzyli z daleka, przygnębieni. Defilada, wykorzystana w nazistowskiej propagandzie (m.in. w filmie Sieg im Westen), stała się światową ikoną francuskiej klęski i symbolem rozpoczynających się 4 lat okupacji. Fotografia Łuku Triumfalnego ze swastyką pozostała jedną z najczęściej powielanych zdjęć tej wojny.
T04-018