Pewien oficer 316 Dywizji Strzeleckiej, dowodzonej przez generała Iwana Panfiłowa, utrzymuje kierunek wołokołamski, około 100 kilometrów na zachód od Moskwy. Dywizję sformowano latem 1941 roku z rekrutów z Kazachstanu i Kirgizji, a następnie włączono do 16 Armii, by załatać wyłom, który w październiku otworzyła katastrofa pod Wiaźmą i Briańskiem.
Jego ludzie zajmują prowizoryczne stanowiska wzdłuż linii kolejowej, w pobliżu przejazdu w Dubosiekowie. Stacjonujący tam 1075 pułk strzelców dysponuje ograniczonym uzbrojeniem przeciwpancernym – karabinami przeciwpancernymi, granatami i kilkoma działami – przeciwko czołgom, za którymi posuwa się piechota.
Niemiecka ofensywa na Moskwę, wznowiona w połowie listopada, usiłuje przebić radziecką obronę przed zimą. Stawka domaga się, by każdy punkt oporu trzymał się jak najdłużej i zyskiwał czas, podczas gdy otwarty teren nie daje prawie żadnej osłony, a bezpośrednio na tyłach nie przygotowano żadnej linii odwrotu.
Rankiem 16 listopada pozycje pułku zostają ostrzelane, a następnie zaatakowane przez kolumnę pancerną wspieraną przez piechotę. Gdy czołgi wjeżdżają w pole ostrzału, oficer musi rozstrzygnąć: trzymać się terenu i bronić go za wszelką cenę, wycofać się na tyły, by ocalić ludzi i spójność oddziału, albo odskoczyć na skrzydło, by uniknąć głównego kierunku uderzenia pancernego.
Oddziały 316 Dywizji w większości zdecydowały się trzymać terenu: dywizja stoczyła zaciekłą obronę na kierunku wołokołamskim, zadając wrogowi straty i spowalniając niemieckie natarcie, za cenę ciężkich własnych strat. Panfiłow zginął od odłamka 18 listopada 1941 roku; dywizja otrzymała status gwardyjskiej (8 Dywizja Gwardii). Na tym prawdziwym tle narosła legenda: według „Krasnej Zwiezdy” (listopad 1941 – styczeń 1942) 28 gwardzistów 1075 pułku miało zniszczyć 18 czołgów pod Dubosiekowem i polec co do jednego, a komisarz polityczny miał zawołać: „Wielka jest Rosja, ale nie ma gdzie się cofać: za nami Moskwa”. Śledztwo radzieckiej prokuratury wojskowej (1948) ustaliło, że relację w dużej mierze zmyślili dziennikarze (Korotiejew, Ortenberg, Krywicki): kilku „poległych” żyło, w tym Dobrobabin. Walka rzeczywiście się odbyła; historia „28” była konstrukcją dziennikarską.
T09-071