Tydzień po inwazji niemieckie natarcie staje się nie do powstrzymania. Po utracie kanału Alberta i odwrocie armii belgijskiej na zachód Bruksela jest bezpośrednio zagrożona. Stolica, z bogatym dziedzictwem i liczną ludnością, nie ma decydującej wartości obronnej, skoro linia Dyle została porzucona.
Władze miasta muszą zdecydować o jego losie. Ogłosić Brukselę „miastem otwartym” to zrezygnować z obrony, by oszczędzić mieszkańcom bombardowań i walk ulicznych, ale też oddać stolicę bez oporu i podarować okupantowi symbol. Spróbować ją bronić z kolei naraziłoby ludność i zabytki na zniszczenie, dla wątpliwej korzyści wojskowej, skoro armia już się wycofuje dalej.
Wspomnienie miast-męczenników z 1914 roku ciąży na decyzji. Czy ogłosić miasto otwartym i zorganizować pokojowe przejście, mimo wszystko bronić honoru stolicy, czy spróbować ewakuować jak najwięcej ludzi przed przybyciem wojsk niemieckich? Wybór decyduje o bezpieczeństwie setek tysięcy mieszkańców.
Władze ogłosiły Brukselę miastem otwartym, bez obrony: 17 maja 1940 roku wojska niemieckie weszły do niej bez walki. Ten wybór oszczędził stolicy zniszczeń, lecz od razu oddał serce kraju pod niemiecką administrację, wkrótce sformalizowaną jako Militärverwaltung (zarząd wojskowy) generała von Falkenhausena. Decyzja zapowiadała logikę, która zdominowała okupację: chronić w miarę możliwości ludność i infrastrukturę, nawet za cenę układania się z okupantem. Dla mieszkańców Brukseli wejście Niemców 17 maja oznaczyło początek 4 lat okupacji.
T03-136