Listopad 1941 roku. Na zamarzniętych drogach prowadzących do stolicy dywizje Wehrmachtu znajdują się już zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od niej. Operacja Tajfun, rozpoczęta pod koniec września, zmiażdżyła już armie radzieckie pod Wiaźmą i Briańskiem; niektóre niemieckie czołówki sądzą, że przez lornetki widzą wieże moskiewskich cerkwi. W mieście ewakuuje się ministerstwa do Kujbyszewa, minuje mosty i fabryki, pali archiwa. Krąży pogłoska o rychłym upadku miasta, a wraz z nią dochodzi do scen paniki.
Tyle że 7 listopada to nie jest zwykła data. To rocznica rewolucji październikowej, uświęcony rytuał reżimu, obchodzony co roku wielką defiladą wojskową na Placu Czerwonym, pod murami Kremla. Odwołanie jej oznaczałoby przyznanie przed światem, a przede wszystkim przed narodem radzieckim, że Moskwa uważa się za straconą. Przeprowadzenie jej natomiast wystawia tysiące ludzi i kierownictwo partii na bombowce Luftwaffe, które miałyby do pokonania tylko krótki dystans, by uderzyć w tłum zgromadzony pod gołym niebem.
, który pozostał na Kremlu, choć tylu innych wyjechało na wschód, waży każdą opcję. Morale się chwieje, wróg czyha, a miliony ludzi odczytają najmniejszy sygnał jako wróżbę. Stolica wstrzymuje oddech; decyzja należy teraz do niego.
Stalin postanowił utrzymać defiladę na Placu Czerwonym 7 listopada 1941 roku, w obecności wojska i ludności. Aby zabezpieczyć się przed Luftwaffe, nad stolicą skoncentrowano radzieckie lotnictwo myśliwskie, a defiladę przesunięto na wczesny ranek; dodatkowo opady śniegu ograniczyły widoczność. Z trybuny mauzoleum Lenina Stalin wygłosił przemówienie odwołujące się do wielkich rosyjskich przodków. Oddziały przeszły w defiladzie, a potem udały się prosto na pobliskie linie frontu. Sfilmowane i rozpowszechnione wydarzenie okazało się ogromnym sukcesem propagandowym, który wzmocnił radzieckie morale w najczarniejszym momencie bitwy o Moskwę, przed kontrofensywą z grudnia 1941 roku, która odepchnęła Niemców.
T09-051