Po 5 tygodniach zaciętych walk kampania syryjska obraca się na korzyść aliantów i Wolnych Francuzów: Damaszek upadł, Bejrutowi grozi zdobycie, a siły Vichy generała Dentza, pozbawione możliwości wzmocnień, są u kresu. Dalsze walki nie mają sensu wojskowego, ale kapitulacja stawia trudne pytania polityczne, zwłaszcza o los żołnierzy – przyłączą się do Wolnej Francji czy wrócą do Francji metropolitalnej? – oraz o miejsce Wolnych Francuzów w negocjacjach.
Brytyjczycy, dbając o przyszłość swojej pozycji na Bliskim Wschodzie, negocjują bezpośrednio z Dentzem, ku wielkiemu niezadowoleniu de Gaulle'a, który żąda pełnego włączenia Wolnej Francji i przekazania jej ludzi i sprzętu.
Dentz musi zdecydować o warunkach zakończenia walk: skapitulować, układając się głównie z Brytyjczykami i uzyskując repatriację swoich wojsk do Francji; wynegocjować zorganizowane przejście na stronę Wolnej Francji; albo przedłużać opór, który nie ma już nadziei. Wybór decyduje o losie dziesiątek tysięcy francuskich żołnierzy i o napiętych już stosunkach między Londynem a de Gaullem.
Dentz kapituluje, układając się z Brytyjczykami, a jego wojska zostają repatriowane do Francji. Rozejm w Akce, podpisany 14 lipca 1941 roku, zostaje wynegocjowany głównie między Vichy a Brytyjczykami, spychając Wolną Francję na margines – co wywołuje gwałtowny kryzys między de Gaullem a Londynem, częściowo załagodzony późniejszymi umowami. Ogromna większość żołnierzy Dentza (tylko 5 668 ludzi przechodzi do Wolnej Francji) wybiera repatriację do Francji zamiast przejścia na jej stronę – to okrutne rozczarowanie dla de Gaulle'a, który liczył na zasilenie swoich szeregów. Syria i Liban przechodzą pod kontrolę aliantów i Wolnej Francji. Epizod ten nie tylko przypieczętowuje strategiczne zwycięstwo w Lewancie, lecz także ilustruje trwałą nieufność między Churchillem a de Gaullem co do statusu Wolnej Francji.
T08-016