Po kapitulacji około 200 000 belgijskich żołnierzy dostaje się do niewoli i trafia do Niemiec. Nazistowski okupant postanawia uczynić z nich narzędzie swojej Flamenpolitik – polityki sprzyjania Flamandom, mającej podzielić kraj. Dekretem nakazuje już pod koniec maja 1940 oddzielić jeńców flamandzkich od walońskich.
Dla jeńców skutek jest bezpośredni i nierówny. Żołnierze flamandzcy są w większości stopniowo zwalniani i odsyłani do domów między latem 1940 a początkiem 1941. Żołnierze walońscy natomiast w znacznej części pozostają w niewoli w Niemczech, gdzie spędzą lata, poddani pracy przymusowej, a niemało z nich umrze.
Wobec tej polityki jeniec waloński może biernie znosić swój los w nadziei na późniejsze uwolnienie; spróbować podać się za Flamanda, by odzyskać wolność, za cenę wyparcia się własnej tożsamości; albo szukać ucieczki. Flamenpolitik stawia jeńców przed gorzkimi wyborami, podyktowanymi strategią podziału, której padają ofiarą, choć jej nie chcieli.
Flamenpolitik przynosi skutki: większość jeńców flamandzkich zostaje zwolniona już w latach 1940–1941, podczas gdy według szacunków 60 000–70 000 Walonów pozostaje w niewoli w Niemczech; około 2 000 belgijskich jeńców umrze w niewoli. Wielu jeńców walońskich biernie znosi swój los, niektórym udaje się uciec, a pokusa podawania się za Flamanda pozostaje marginalna. Ten środek, obliczony na schlebianie ruchowi flamandzkiemu i podział Belgii, zostawi trwałą urazę i podsyci napięcia między wspólnotami po wojnie. Ilustruje cyniczne wykorzystywanie przez okupanta wewnętrznych podziałów.
T04-097