Od chwili ustanowienia okupacji Niemcy biorą prasę w karby. Wielkie belgijskie dzienniki, czytane przez setki tysięcy ludzi, dostają nakaz wznowienia wydawania pod niemiecką cenzurą – albo zamilknięcia. Okupant chce gazet, które wyglądają normalnie, ale powielają jego propagandę i przemilczają to, co mu przeszkadza.
Dla redaktora naczelnego wybór jest dramatyczny. Dalsze wydawanie pod kontrolą to zachowanie z ludnością więzi informacyjnej i miejsc pracy w redakcji, ale za cenę cenzury i rozpowszechniania wrogiej propagandy. Zaprzestanie wydawania ratuje honor tytułu, ale zostawia pole wolne otwarcie kolaboracyjnym gazetom.
Redaktor naczelny może dalej wydawać gazetę pod cenzurą, próbując zachować pewien margines swobody; może zamknąć gazetę, odmawiając ukazywania się pod niemiecką kontrolą; albo może pozwolić okupantowi „ukraść” tytuł, wycofując się. Niektóre dzienniki zostaną rzeczywiście skonfiskowane i wydawane wbrew woli właścicieli – to zjawisko „skradzionej prasy”.
Większość dzienników zaczyna ukazywać się znów już pod koniec maja 1940 roku pod niemieckim nadzorem. Kilka tytułów odmawia i zawiesza działalność lub przechodzi do podziemia; inne zostają przejęte wbrew woli kierownictwa, jak „Le Soir”, który staje się „skradzionym Soir”, narzędziem propagandy – co zainspiruje jedną z najsłynniejszych akcji ruchu oporu (fałszywy „Le Soir” z 1943 roku). Krajobraz prasowy dzieli się na tytuły zamknięte przez wydawców, „skradzione” i kolaboracyjne, co dobrze oddaje dylematy prasy pod okupacją.
T04-109