Wieczorem 21 czerwca 1941 roku szykuje się do rozpoczęcia największej inwazji lądowej w historii. Przez ostatnie miesiące Wehrmacht zgromadził na wschodzie około 3,5 miliona ludzi, ponad 3 000 czołgów i 2 700 samolotów na froncie długości 1 600 km, od Bałtyku do Morza Czarnego, z pogwałceniem paktu niemiecko-sowieckiego z sierpnia 1939 roku, który 2 dyktatury nieustannie łamały.
Dla Hitlera inwazja na ZSRR wynika z ideologicznej obsesji „przestrzeni życiowej” (Lebensraum) na Wschodzie i zniszczenia „żydobolszewizmu”. Jest przekonany, podobnie jak część jego sztabu, że „wystarczy kopnąć w drzwi, a cały zgniły gmach runie” – że ZSRR rozpadnie się w ciągu kilku tygodni.
Nie wszystko jest jednak przesądzone. Planiści wahali się między uczynieniem z Moskwy celu decydującego a rozproszeniem wysiłku na Leningrad i Ukrainę; termin przesunął się z maja na czerwiec, częściowo z powodu kampanii bałkańskiej. W przededniu ataku Hitler musi potwierdzić rozpoczęcie oraz koncepcję tej wojny.
Hitler rozpoczyna ideologiczną wojnę na wyniszczenie, z wysiłkiem rozproszonym na skrzydła. O godz. 3.15 22 czerwca 1941 roku rusza operacja Barbarossa na całym froncie. W przyjętej koncepcji nie jest to zwykła wojna: towarzyszą jej „zbrodnicze rozkazy” (rozkaz o komisarzach, dekret Barbarossa), które czynią z Wehrmachtu narzędzie polityki eksterminacji. Pierwsze tygodnie zdają się potwierdzać niemiecki optymizm – gigantyczne okrążenia, setki tysięcy jeńców – ale sowiecki „gmach” się nie wali. Niejasność co do głównego celu (Moskwa czy skrzydła) wkrótce sparaliżuje prowadzenie operacji. Barbarossa staje się najkrwawszą wojną w historii i ostatecznie grobem Rzeszy. Hitler otwiera front, który go zgubi.
T08-003