Generał od lipca 1940 roku kieruje GRU, sowieckim wywiadem wojskowym. Objął to stanowisko po odwołaniu swojego poprzednika, Iwana Proskurowa, którego odsunięto za to, że zbyt otwarcie mówił Stalinowi o nieprzygotowaniu Armii Czerwonej. Ukryty przekaz nie uszedł niczyjej uwadze w aparacie władzy.
Tej wiosny 1941 roku na jego biurku piętrzą się raporty agentów. Opisują koncentrację wojsk niemieckich wzdłuż granicy, atak w 3 kierunkach, nazwiska dowódców i wstępny termin rozpoczęcia działań. Obraz jest spójny i alarmujący.
Golikow wie jednak także, w co wierzy Stalin. Gospodarz Kremla uważa pakt niemiecko-sowiecki z 1939 roku za trwały i nie wyobraża sobie, by Hitler otworzył drugi front, zanim upora się z Anglią. Brytyjczykom, jego zdaniem, zależy wyłącznie na tym, by poróżnić Moskwę z Berlinem. Berlin ze swojej strony rozpoczął szeroko zakrojoną akcję dezinformacyjną, by zamaskować swoje przygotowania.
20 marca Golikow składa raport. Pozostaje wniosek: sformułować go tak, jak dyktują fakty, czy tak, jak życzy sobie władza.
Golikow wnioskuje, że pogłoski są angloamerykańską dezinformacją: jego raport wiernie opisuje ugrupowanie niemieckie, po czym go rozbraja. Pisze, że większość raportów mówiących o wojnie wiosną 1941 roku pochodzi ze „źródeł angloamerykańskich, których celem jest bez wątpienia pogorszenie stosunków między ZSRR a Niemcami”. Najdokładniejsze informacje trafiają w ten sposób do szuflady z dezinformacją; Golikow przewiduje raczej niemieckie operacje przeciwko Wielkiej Brytanii, Gibraltarowi i Bliskiemu Wschodowi. Mówi Stalinowi dokładnie to, co ten chce usłyszeć. 22 czerwca inwazja rozwieje tę fikcję. Poprzednik Golikowa, Proskurow, zostanie rozstrzelany 28 października 1941 roku za to, że „nie potrafił” przewidzieć ataku, który sam wcześniej dokładnie zapowiadał.
T07-030