Jesienią 1940 roku Mussolini wciągnął Włochy w inwazję na Grecję, którą uważał za łatwą. Klęska przyszła natychmiast: Grecy przeszli do kontrataku i odrzucili włoskie dywizje daleko w głąb Albanii. 6 miesięcy później Duce rozpamiętuje to upokorzenie i pragnie spektakularnego rewanżu, zanim Hitler przyjdzie „załatwić” za niego jego bałkański problem.
2 marca 1941 roku przenosi się do Tirany, by osobiście nadzorować wielką ofensywę wiosenną, Operazione Primavera. Włoskie radio ogłasza, że sam poprowadzi atak. 9 marca 11 dywizji rusza na greckie pozycje okopane w górzystym terenie, wspierane przez artylerię, lotnictwo i dywizję pancerną „Centauro”.
Grecy jednak nie ustępują. Szturmy czołowe rozbijają się dzień po dniu o grzbiety takie jak wzgórze 731, które mimo straszliwych strat prawie nie przechodzi z rąk do rąk. 14 marca szef sztabu generalnego, generał , przychodzi powiedzieć Duce to, co teren już wykrzykuje: ofensywa się nie powiodła.
Mussolini, obecny na miejscu, musi zdecydować o losie swojej operacji.
Mussolini kontynuuje szturmy mimo stwierdzonej porażki: upiera się przy swoim. Nie chcąc przyznać się do klęski przed Grekami, rozkazuje wznowić ataki, które powtarzają się codziennie do 24 marca nie przynosząc żadnych zdobyczy terenowych. Bilans jest druzgocący: ponad 11 800 zabitych i rannych Włochów wobec około 1 200 poległych po stronie greckiej. Sam Duce w końcu przyznaje, że wynik ofensywy jest „zerowy”. Upokorzenie jest całkowite: Włochy okazują się niezdolne pokonać Grecję własnymi siłami. Teraz to Niemcy załatwią sprawę – operacja Marita, rozpoczęta 6 kwietnia, w ciągu kilku tygodni zmiażdży Grecję i na dobre zepchnie armię włoską do roli podrzędnego partnera na Bałkanach.
T07-032