Admiral Graf Spee to jeden z 3 niemieckich pancerników kieszonkowych (Panzerschiff) – okręt o wyporności 16 200 ton, uzbrojony w 6 dział kalibru 280 mm, zdolny do prędkości 28 węzłów, lecz słabo opancerzony. Wyszedł z Wilhelmshaven 21 sierpnia 1939 roku pod dowództwem komandora Hansa Langsdorffa, który ma 45 lat, i krąży po południowym Atlantyku, czekając na wybuch wojny. Od 30 września do 7 grudnia 1939 roku zatopił 9 brytyjskich statków handlowych (łącznie 50 089 ton), nie powodując żadnych ofiar śmiertelnych – Langsdorff systematycznie ewakuuje załogi przed zatopieniem. Pościg za nim angażuje 9 brytyjskich i francuskich zespołów okrętów.
Komodor ma 51 lat i dowodzi Zespołem G – brytyjskim zespołem okrętów na południowym Atlantyku: krążownikiem ciężkim HMS Exeter (6 dział 203 mm) oraz krążownikami lekkimi HMS Ajax i HMNZS Achilles (po 8 dział 152 mm). 12 grudnia, wnioskując z depesz radiowych i tras Graf Spee, Harwood przewiduje, że Langsdorff pojawi się przed ujściem Rio de la Plata rankiem 13 grudnia.
13 grudnia o godz. 5.52 Graf Spee zostaje zauważony na wysokości Punta del Este. O 6.08 padają pierwsze salwy. Harwood musi wybrać sposób walki z przeciwnikiem, którego działa mają większy zasięg (33 km wobec 25 km).
Harwood prowadzi skoordynowany atak ze średniej odległości, zmuszając Niemców do rozdzielenia ognia i godząc się na straty, by uszkodzić Graf Spee. Exeter zbliża się, by ściągnąć na siebie główny ogień – dostaje 7 trafień pociskami 280 mm, ginie 61 Brytyjczyków, maszty są połamane, a o 7.30 wieże A i B są wyłączone z walki. Ajax i Achilles atakują z lewej burty – zostają trafione, ale pozostają zdolne do walki. Graf Spee dostaje 17 trafień brytyjskimi pociskami, a uszkodzenia są krytyczne: system oczyszczania paliwa jest uszkodzony (Langsdorff nie będzie mógł wrócić do Niemiec bez postoju), wieża A jest częściowo wyłączona, a radar Seetakt zniszczony. O 14.00 Graf Spee zrywa walkę i płynie do Montevideo na pilne naprawy. Brytyjczycy tracą 72 ludzi, a Exeter jest poważnie uszkodzony, natomiast Niemcy mają 36 zabitych. Langsdorff wygrywa fazę taktyczną, lecz przegrywa strategiczną: jego okręt jest uwięziony w neutralnym porcie, z którego wyjście blokuje teraz Harwood. Ta bitwa jest pierwszym wielkim brytyjskim zwycięstwem morskim wojny. Harwood 3 tygodnie później awansuje na kontradmirała, zostaje pasowany na rycerza (KCB) i w latach 1942–1943 dowodzi na Morzu Śródziemnym. Umiera w 1950 roku.
T02-003