Finlandia nie pogodziła się z pokojem moskiewskim z marca 1940 roku, który po Wojnie Zimowej odebrał jej Karelię i ponad jedną dziesiątą terytorium. Szukając oparcia, by odzyskać straty, Helsinki zbliżyły się do Niemiec: od jesieni 1940 roku przez Finlandię tranzytem przechodzą wojska niemieckie, a z myślą o Barbarossie organizuje się dyskretna współpraca wojskowa.
Gdy 22 czerwca 1941 roku Niemcy najeżdżają ZSRR, Finlandia najpierw ogłasza neutralność, ale koncentruje siły i pozwala Luftwaffe korzystać ze swoich baz. 25 czerwca lotnictwo sowieckie bombarduje fińskie miasta, dając Helsinkom casus belli.
Prezydent i marszałek Mannerheim muszą określić charakter fińskiego zaangażowania: wejść w pełni do wojny jako strona walcząca u boku Niemiec, by odzyskać Karelię, a nawet więcej; ograniczyć się do odzyskania samych terytoriów utraconych w 1940 roku, nie utożsamiając się z nazistowskimi celami wojennymi; albo pozostać w defensywie, by nie wiązać losu fińskiej demokracji z losem Rzeszy.
Finlandia wybiera drogę bliską wojnie zaczepnej, choć przedstawia ją jako obronną: od końca czerwca 1941 roku wszczyna „wojnę kontynuacyjną” i odzyskuje Karelię, po czym przekracza granice z 1939 roku aż do sowieckiej Karelii Wschodniej. Ryti i Mannerheim odrzucają jednak niektóre niemieckie cele – Finlandia nie przyłącza się do szturmu na Leningrad z zamiarem zdobycia miasta, i zachowuje autonomię, która odróżnia ją od państw satelickich Osi. Ten „osobny” udział w wojnie będzie ją drogo kosztować na polu dyplomatycznym, ale pozwoli jej w 1944 roku wyjść z wojny dzięki odrębnemu pokojowi i zachować niepodległość – przypadek wyjątkowy wśród sąsiadów ZSRR. Finlandia 1941 roku prowadzi w ten sposób własną wojnę, równoległą do wojny Hitlera.
T08-007