Pod koniec września 1941 roku przybywa do Moskwy wraz z lordem Beaverbrookiem, szefem delegacji brytyjskiej, by negocjować ze Stalinem zachodnią pomoc dla ZSRR, który chwieje się pod ciosami Wehrmachtu. Konferencja Moskiewska ma ustalić, co Waszyngton i Londyn będą dostarczać co miesiąc: czołgi, samoloty, ciężarówki, metale strategiczne.
Pomoc ma jednak cenę polityczną. Z Moskwy ambasador od czerwca telegrafuje do Waszyngtonu, że ZSRR zostanie pokonany, a każdy wysłany sprzęt pójdzie na marne. Inni domagają się czegoś w zamian: informacji wojskowych, gwarancji, zwrotu kosztów, a nawet koncesji dyplomatycznych. Beaverbrook natomiast opowiada się za hojnością bez żadnych warunków: skoro Armia Czerwona wiąże 3 miliony Niemców, lepiej dać wszystko bez dyskusji.
Harriman, przyjmowany przez Stalina raz lodowato, raz serdecznie, musi przed podpisaniem protokołu określić postawę Ameryki.
Harriman przyłącza się do linii Beaverbrooka: pomoc praktycznie bezwarunkowa, bez żądania w zamian ani rekompensat, ani szczegółowych informacji wywiadowczych. Pierwszy Protokół, podpisany 1 października 1941 roku, zobowiązuje Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię do dostarczania ZSRR miesięcznie około 400 samolotów, 500 czołgów i 10 000 ciężarówek, a ponadto aluminium, miedzi, cyny i innych metali, do czerwca 1942 roku. Roosevelt rozszerzy pomoc w ramach Lend-Lease na ZSRR 7 listopada 1941 roku. Ta hojność „no strings”, czyli bez zobowiązań, broniona przed sceptykami takimi jak Steinhardt, stanie się jednym z filarów radzieckiego wysiłku wojennego.
T09-003