W sercu bitwy o Atlantyk bezpieczeństwo konwojów dostarczających amerykańską pomoc do Wielkiej Brytanii ma kluczowe znaczenie. Islandia, strategicznie położona pośrodku północnego Atlantyku, jest okupowana przez Brytyjczyków od 1940 roku, ale Londyn chce odzyskać te wojska na potrzeby innych frontów. Roosevelt dąży do rozszerzenia amerykańskiej „strefy bezpieczeństwa” na wschód, nie stając się stroną wojującą.
Opinia publiczna w większości nadal sprzeciwia się wejściu do wojny, a ruch izolacjonistyczny czujnie śledzi każdy krok, który zbliżyłby siły amerykańskie do starcia z U-Bootami. Tymczasem rozmieszczenie marines na Islandii oznacza wysunięcie amerykańskiej marynarki na pierwszą linię Atlantyku, tam, gdzie krążą niemieckie okręty podwodne. Wyspa, niepodległa de facto, lecz związana z okupowaną Danią, nie prosiła o tę obecność i zgadza się na nią pod presją dyplomatyczną.
Roosevelt musi zdecydować: wysłać wojska amerykańskie na zmianę brytyjskiego garnizonu na Islandii, ryzykując incydenty z Niemcami; poprzestać na patrolach morskich bez obecności lądowej; albo pozostawić ten ciężar samym Brytyjczykom. Wybór pokaże, jak daleko „neutralna” Ameryka angażuje się w wojnę o Atlantyk.
Roosevelt wysyła marines na zmianę brytyjskiego garnizonu na Islandii. 7 lipca 1941 amerykańscy marines lądują na Islandii i stopniowo zastępują Brytyjczyków, na (wynegocjowane) zaproszenie rządu islandzkiego. Marynarka amerykańska otrzymuje zadanie eskortowania konwojów aż do wyspy, co w praktyce wystawia ją na styczność z U-Bootami. Jesienią następują incydenty: niszczyciel USS Greer (wrzesień), storpedowanie USS Kearny (październik, 11 zabitych marynarzy), a potem USS Reuben James, zatopiony pod koniec października (około stu zabitych). Roosevelt nakazuje „strzelać na widok” do okrętów podwodnych Osi. Zajęcie Islandii jest decydującym etapem „niewypowiedzianej wojny” na Atlantyku: nie będąc stroną wojującą, Stany Zjednoczone już faktycznie walczą w cieniu – aż do Pearl Harbor.
T08-014