, właściwie Philippe de Hauteclocque, dowodzi z Czadu skromnymi siłami Wolnej Francji w Afryce. Przyłączył się do Charles'a de Gaulle'a już w 1940 roku i uczynił z Czadu, kolonii, która stanęła po stronie Wolnej Francji, bazę, z której walcząca Francja wciąż może uderzać. Rok wcześniej jego kolumna odebrała Włochom oazę Kufra, a Leclerc złożył tam przysięgę, że nie odłoży broni, dopóki francuski sztandar nie załopocze znów nad Strasburgiem.
Przed nim, na północy, rozciąga się Fezzan, rozległy pustynny region południowej Libii, utrzymywany przez armię włoską i najeżony odosobnionymi fortami pośród wydm. Atak na te pozycje wymaga przebycia setek kilometrów pustyni wysłużonymi ciężarówkami, przy niewielkiej ilości paliwa i wody oraz z garstką ludzi. Leclerc ma do dyspozycji zaledwie kilkuset żołnierzy, podczas gdy przeciwnik dysponuje okopanymi garnizonami, wspieranymi przez lotnictwo.
Leclerc musi zdecydować, jak użyć tego skromnego narzędzia. Może rzucić prawdziwą zmotoryzowaną kolumnę przez pustynię, by zdobyć włoskie forty w Fezzanie mimo słabości sił; ograniczyć się do rajdów nękających, by oszczędzić niezastąpione siły; albo zaczekać, aż brytyjska ofensywa w Cyrenajce ruszy na nowo, by działać wspólnie i nie wystawiać się samotnie.
Leclerc rzuca swoje kolumny na Fezzan już w lutym 1942 roku. Z około 500 ludźmi rozdzielonymi na kilka oddziałów jego wojska przemierzają pustynię, atakują pozycje włoskie i w ciągu około 15 dni niszczą kilka fortów, zdobywają składy i sprzęt oraz biorą do niewoli około 50 jeńców, kosztem kilku zabitych i rannych. Te śmiałe rajdy ugruntowują pozycję Wolnej Francji jako pełnoprawnej siły wojskowej w Afryce i zasilają jej rodzącą się legendę. Pełny podbój Fezzanu nastąpi dopiero pod koniec 1942 i na początku 1943 roku: druga kampania, prowadzona ze znacznie większymi środkami, zniszczy ostatnie włoskie garnizony, dotrze do Trypolisu i połączy się z brytyjską 8 Armią Montgomery'ego, co będzie preludium do wyzwolenia Afryki Północnej.
T10-108