Generał dowodzi Frontem Krymskim, który powstał z przyczółka zdobytego pod koniec grudnia 1941 roku podczas desantu w Kerczu i Teodozji. W ciągu kilku tygodni przerzucił na półwysep 3 całe armie, 44, 47 i 51, przeprawione przez Cieśninę Kerczeńską, a potem po lodzie, gdy cieśnina zamarzła.
Na zachodzie wąski przesmyk Parpacz zagradza drogę w głąb Krymu: gardziel o szerokości kilku kilometrów, bez skrzydeł, które dałoby się obejść; ten odcinek 11 Armia Ericha von Mansteina trzyma na okopanych pozycjach. Dalej Sewastopol nadal się broni, ale słabnie, a Stawka naciska na Kozłowa, by podjął działania i rozluźnił uścisk dławiący twierdzę. Wczesna odwilż tymczasem zalewa równinę wodą i błotem, unieruchamia kolumny i zatapia drogi w brei, która oblepia koła.
Kozłow musi zdecydować o użyciu swoich sił: natychmiast uderzyć na zachód, przez Parpacz, by przebić się w stronę Sewastopola mimo błota paraliżującego wsparcie; najpierw umocnić przyczółek i poczekać na posiłki i przejezdny teren; albo przejść do obrony, zakładając, że Manstein uderzy pierwszy, gdy tylko pozwolą mu na to środki.
Kozłow wznawia ofensywę 27 lutego 1942 roku i ponawia ją kilkakrotnie do 13 kwietnia, przez wąską gardziel Parpacza. Każdy szturm rozbija się o pozycje 11 Armii i grzęźnie w błocie: zdobycze są znikome, straty olbrzymie. Od lutego do kwietnia traci około 230 000 ludzi za kilka kilometrów. Potem, 8 maja, Manstein przechodzi do ofensywy w operacji Trappenjagd: w ciągu około dziesięciu dni miażdży , zdobywa Kercz i bierze do niewoli blisko 170 000 radzieckich żołnierzy. Kozłow, uznany za winnego klęski, zostaje zdegradowany. Sewastopol, odtąd odcięty, upada 4 lipca 1942 roku.
T10-089