Po powrocie z exodusu dziesiątki tysięcy belgijskich rodzin zastają swoje mieszkania uszkodzone lub zniszczone w walkach i bombardowaniach z maja 1940 roku – w całym kraju ucierpiały dziesiątki tysięcy budynków. W warunkach okupacji i powszechnego niedoboru trzeba zdecydować, co zrobić z tymi ruinami.
Masz przed sobą trudne wyjścia. Możesz odbudować lub naprawić dom jak najszybciej, własnymi siłami i z nielicznych dostępnych materiałów, żeby mieć dach nad głową przed zimą. Możesz czekać na niepewne odszkodowania albo pomoc państwa, mieszkając tymczasem gdzie indziej. Możesz też opuścić zniszczoną miejscowość i osiąść tam, gdzie zachowały się praca i mieszkania.
Niedobór materiałów, brak pieniędzy, niepewność co do odszkodowań i obecność okupanta komplikują wszystko. Czy odbudowywać na własną rękę, czy cierpliwie czekać, czy wyjechać? Odbudowa w kraju okupowanym i zubożałym staje się dla poszkodowanych jedną z najbardziej namacalnych prób po klęsce.
Z braku środków i wobec konieczności zdobycia dachu nad głową przed zimą wiele poszkodowanych rodzin naprawia domy jak najszybciej własnymi siłami, nie czekając na odszkodowania, które się opóźniają. Belgijska administracja pod okupacją tworzy wraz z Generalnym Komisariatem Odbudowy Kraju system pomocy dla poszkodowanych i odszkodowań za szkody wojenne, ale niedobór materiałów, pierwszeństwo dla potrzeb okupanta i skromne środki znacznie opóźniają odbudowę. Dla rodzin lato 1940 roku to czas prowizorycznych napraw, radzenia sobie na własną rękę i czekania. Odbudowa miejscowości zniszczonych w maju 1940 roku rozciągnie się na lata, czasem daleko poza koniec wojny. Pokazuje ona trwały materialny ciężar klęski dla codziennego życia cywilów.
T04-134