, od 11 września 1941 roku ludowy komisarz przemysłu czołgowego, musi w pośpiechu zorganizować odwrót radzieckiego przemysłu pancernego. Zakład nr 183 w Charkowie, produkujący T-34, jest demontowany i ładowany do pociągów, gdy zbliża się Wehrmacht. W tym samym czasie na wschód ewakuowany jest także leningradzki zakład Kirowa, który wytwarza czołgi ciężkie KV.
Nie chodzi tylko o ucieczkę: trzeba jak najszybciej wznowić produkcję w regionie pozbawionym niezbędnej infrastruktury. Czy skupić cały przemysł pancerny w jednym gigantycznym zakładzie, mieszając czołgi średnie z ciężkimi? Czy też, przeciwnie, rozproszyć fabryki, by ograniczyć ryzyko i wykorzystać istniejące zdolności przemysłowe Uralu?
Małyszew rozstrzyga to w ciągu kilku tygodni, a każdy stracony dzień oznacza czołgi niedostarczone na front.
Zakład nr 183 z Charkowa skierowano do Niżnego Tagiłu, gdzie połączył się z Uralwagonzawodem (fabryką wagonów), tworząc Uralski Zakład Czołgowy nr 183 im. Stalina, przeznaczony do produkcji T-34. Czołgi ciężkie KV skupiono natomiast w Czelabińsku, gdzie fabryka traktorów wchłonęła leningradzki zakład Kirowa, tworząc kompleks zwany „Tankogradem”. Oba ciągi produkcyjne utrzymano więc osobno. Pierwszy T-34 zmontowany w Niżnym Tagile zjechał z linii w grudniu 1941 roku, a zakład nr 183 stał się największym producentem T-34 całej wojny.
T09-004