Niemiecki przemysł wojenny w dużej mierze zależy od szwedzkiej rudy żelaza, która zimą jest przewożona przez norweski port Narwik i dalej wzdłuż neutralnego wybrzeża Norwegii. , Pierwszy Lord Admiralicji, jest przekonany, że odcięcie tego szlaku zadałoby poważny cios wysiłkowi wojennemu Rzeszy.
Problemem jest neutralność Norwegii. Zaminowanie wód przybrzeżnych lub desant w Narwiku naruszyłyby suwerenność kraju neutralnego, ryzykując zrażenie opinii publicznej i wepchnięcie Norwegii w ramiona Niemiec. Czekanie oznacza jednak, że ruda nadal będzie zasilać niemieckie fabryki.
Churchill może postawić na siłę: zaminować wody norweskie i przygotować desant w Narwiku, lekceważąc neutralność. Może ściśle uszanować neutralność Norwegii i szukać innych środków nacisku. Może też spróbować uzyskać zgodę Norwegii, co jest mało prawdopodobne. Ryzyko polega na sprowokowaniu uprzedzającej reakcji Niemiec w Skandynawii – dokładnie tego, co Berlin rozważa ze swojej strony.
Churchill uzyskuje zgodę na działanie siłą: na początku kwietnia 1940 roku Royal Navy zaminowuje wody norweskie (operacja Wilfred) i przygotowywany jest desant. Ale Niemcy, które obawiają się dokładnie takiego manewru, wyprzedzają aliantów: 9 kwietnia 1940 roku napadają na Danię i Norwegię (operacja Weserübung). Następuje kampania norweska, w której alianci na pewien czas odbijają Narwik, zanim w czerwcu muszą się ewakuować, pochłonięci załamaniem frontu we Francji. Sprawa skandynawska przyspiesza też upadek Chamberlaina i objęcie przez Churchilla stanowiska premiera 10 maja 1940 roku – w tym samym dniu, w którym rusza ofensywa na Zachodzie.
T02-090