Exodus i walki z maja 1940 roku rozproszyły całe rodziny: dzieci zgubiły rodziców w tłumie, żołnierze nie mają wieści od najbliższych, bliscy zaginęli na drogach albo polegli w walce. Latem 1940 roku odnalezienie swoich staje się dla dziesiątek tysięcy rodzin sprawą pierwszorzędną i dręczącą.
Nie masz wieści o bliskiej osobie – synu powołanym do wojska, dziecku zagubionym w exodusie, zaginionym krewnym – i otwiera się przed tobą kilka dróg. Możesz zwrócić się do Czerwonego Krzyża i instytucji poszukiwawczych, które gromadzą zawiadomienia i listy, i uzbroić się w cierpliwość. Możesz szukać na własną rękę (podróże, ogłoszenia, poczta pantoflowa), kosztem wysiłku i ryzyka. Albo biernie czekać na wieści, bo brakuje ci środków do działania.
W kraju okupowanym, o zakłóconej łączności, gdzie informacje o jeńcach i zmarłych napływają powoli i są niepełne, niepewność może trwać tygodnie, a nawet miesiące. Poszukiwanie zaginionych, wspierane przez Czerwony Krzyż, staje się jednym z wielkich zadań humanitarnych okresu po klęsce.
Zwrócenie się do Czerwonego Krzyża staje się oczywistym wyborem, często połączonym z własnymi staraniami: Czerwony Krzyż (belgijski i międzynarodowy) odgrywa kluczową rolę w poszukiwaniu zaginionych, przekazywaniu wieści między jeńcami a rodzinami oraz sporządzaniu list zabitych, rannych i wziętych do niewoli. Rodziny korzystają z jego usług, a jednocześnie mnożą własne starania. Odbudowa więzi rodzinnych, ustalanie miejsca pobytu jeńców (za pośrednictwem Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża, MKCK) i identyfikacja ofiar ciągną się miesiącami. To poszukiwanie zaginionych, jeden z najboleśniejszych wymiarów okresu po maju 1940 roku, angażuje ogromny wysiłek humanitarny i pokazuje ludzki oraz emocjonalny koszt klęski, daleko wykraczający poza straty wojskowe.
T04-146