Pod okupacją dostęp do informacji jest zablokowany: prasa podlega cenzurze, gazety przejęte przez okupanta tworzą „prasę skradzioną”, a propaganda jest wszechobecna. Jedynym oknem na inną prawdę pozostaje radio – zwłaszcza BBC, która nadaje wiadomości oraz komunikaty po francusku i po niderlandzku przeznaczone dla krajów okupowanych. Okupant jednak coraz surowiej zakazuje słuchania „wrogich” stacji i karze za nie.
Dla ciebie aparat radiowy staje się przedmiotem pokusy i ryzyka. Możesz słuchać Londynu po kryjomu, wieczorem, z przyciszonym odbiornikiem, by poznać prawdziwy przebieg wojny i podtrzymać nadzieję – narażając się na donos i kary. Możesz z ostrożności zrezygnować i poprzestać na informacjach dozwolonych. Albo słuchać i przekazywać to, co usłyszysz, roznosząc wiadomości wśród znajomych, co jeszcze zwielokrotnia niebezpieczeństwo.
Stawka wydaje się niewielka, a jest realna: kto panuje nad informacją, ten opiera się psychologicznej władzy okupanta. Tymczasem zakaz się zaostrza, donos czyha na każdym kroku, a każde słuchanie naraża twoje bezpieczeństwo i bezpieczeństwo twoich bliskich.
Miliony ludzi w całej okupowanej Europie zdecydowały się słuchać BBC po kryjomu: mimo zakazów i kar potajemny nasłuch stał się powszechny i zamienił się w rytuał moralnego oporu, który podtrzymywał nadzieję i przeciwdziałał propagandzie. Z czasem okupant próbował konfiskować odbiorniki radiowe, by złamać tę „kontrinformację”. Wiadomości z Londynu, przekazywane z ust do ust, oraz szyfrowane komunikaty BBC odegrały wielką rolę w podtrzymywaniu morale, a później w łączności z ruchem oporu. Słuchanie Londynu, pozornie błahy gest, było jedną z najpowszechniejszych form odmowy wobec okupacji.
T04-145