Na początku roku szkolnego we wrześniu 1940 roku życie próbuje wrócić do swego biegu pod okupacją. Szkoły muszą się otworzyć, a okupant, który chce unormować sytuację i wpływać na młodzież, zwraca na nie uwagę: programy, podręczniki i treść lekcji mogą stać się stawką propagandy, zwłaszcza w związku z Flamenpolitik, polityką sprzyjania Flamandom.
Dla ciebie wznowienie lekcji stawia konkretne pytania. Możesz uczyć normalnie, zachowując w miarę możliwości programy sprzed wojny i dyskretnego ducha patriotycznego, by uchronić młodzież przed indoktrynacją. Możesz z ostrożności bez dyskusji stosować ewentualne wytyczne okupanta. Albo ostrożnie dostosować nauczanie, unikając drażliwych tematów, a jednocześnie wplatając przesłania o godności narodowej.
Szkoła jest polem wpływu: to, co przekazuje się dzieciom w czasie okupacji, rzutuje na przyszłość. Ale każdy opór pedagogiczny naraża cię na kary. Wznowić lekcje to także zapewnić dzieciom uspokajającą ciągłość w świecie wywróconym do góry nogami.
Większość nauczycieli ostrożnie dostosowuje nauczanie, unikając drażliwych tematów: belgijskie szkolnictwo na ogół utrzymuje swoje programy i ducha, a okupant nie narzuca na tym etapie masowej nazyfikacji szkół (inaczej niż uczyni gdzie indziej). Naciski wzmogą się przede wszystkim za sprawą ruchów kolaboracyjnych i Flamenpolitik. Wielu nauczycieli stara się dyskretnie chronić godność narodową i krytyczne myślenie uczniów. Szkoła staje się jednym z miejsc rozproszonego oporu moralnego, w którym ciągłość pedagogiczna sama jest formą odmowy wobec indoktrynacji. Gest ponownego otwarcia szkoły i prowadzenia lekcji przyczynia się do utrzymania normalnego życia cywilnego pod okupacją.
T04-150