Zimą 1939 roku Warszawa żyje pod okupacją niemiecką od kapitulacji we wrześniu. Oficjalne przydziały dla Polaków są celowo utrzymywane poniżej progu przeżycia: kilkaset kalorii dziennie, znacznie poniżej minimum życiowego.
Studentka, której rodzina straciła wszystko, musi znaleźć coś do jedzenia. Legalny rynek jest pusty; czarny rynek, czyli szmugiel, nielegalny i surowo tępiony, jest wszędzie, zasilany żywnością przewożoną potajemnie ze wsi.
Zaopatrywanie się poza oficjalnym obiegiem grozi aresztowaniem i grzywną, ale poprzestanie na kartkach grozi głodem.
Oficjalne przydziały narzucone Polakom w Warszawie były świadomie zbyt małe, by przeżyć. Udokumentowaną i niemal powszechną odpowiedzią było sięgnięcie po czarny rynek: historycy szacują, że większość kalorii spożywanych przez warszawiaków pochodziła z handlu podziemnego i przemytu, mimo surowych represji. Nie był to bynajmniej wybór marginalny: ten równoległy rynek był warunkiem zbiorowego przetrwania i formą ekonomicznego nieposłuszeństwa wobec okupanta. Same legalne przydziały skazywały na głód, a niemiecka administracja nie oferowała Polakom żadnej pomocy.
T01-130