W miarę jak front się cofa, alianci zostawiają za sobą znaczne składy paliwa, amunicji i sprzętu. Tymczasem Panzery, których natarcie zależy od dostaw benzyny, muszą zdobywać te zapasy w nienaruszonym stanie, by podtrzymać swój pęd. Zniszczenie na czas tego, czego nie da się zabrać, pozbawia przeciwnika cennego wsparcia; pozostawienie ich nietkniętymi napędza jego machinę.
Dowództwo alianckie, pogrążone w chaosie odwrotu, staje przed polityką „spalonej ziemi”, którą trudno wprowadzić w życie. Może systematycznie niszczyć składy na wieść o zbliżaniu się wroga, ryzykując zbędne zniszczenia albo utrudnienie własnych ruchów. Może próbować wywieźć wszystko, co często jest niewykonalne z braku czasu i transportu. Może też – z niedbalstwa albo przez dezorganizację – pozwolić, by zapasy wpadły w ręce nieprzyjaciela.
Stawka jest realna: widziano już niemieckie oddziały, które uzupełniały paliwo zdobyczną francuską benzyną. Rygorystyczna polityka niszczenia mogłaby lokalnie wyhamować pęd Panzerów. Szybkość natarcia i chaos odwrotu komplikują jednak wszystko.
W praktyce dezorganizacja często kończyła się załatwianiem tylko spraw najpilniejszych, z ryzykiem pozostawienia zapasów nietkniętych: z braku czasu, jasnych rozkazów i koordynacji część alianckich składów paliwa wpadła w nienaruszonym stanie w ręce Niemców, którzy wykorzystali je, by podtrzymać impet swoich wojsk pancernych. Tam, gdzie składy niszczono, częściowo lub systematycznie, rzeczywiście hamowało to nieprzyjaciela. Niezdolność do prowadzenia systematycznej polityki spalonej ziemi w chaosie odwrotu była jednym z czynników, które ułatwiły pęd Panzerów – choć teoretycznie były one podatne na brak paliwa. Epizod pokazuje, jak wielką rolę logistyka i paliwo odgrywały po obu stronach w bitwie 1940 roku.
T03-139