, gubernator Société Générale de Belgique – najpotężniejszej grupy finansowej kraju – stoi wraz z innymi wielkimi przemysłowcami przed pytaniem, jak postępować wobec niemieckich zamówień. Belgijski przemysł, jeden z najsilniej skoncentrowanych w Europie, znajduje się bowiem pod władzą okupanta.
Dylemat jest ostry. Odmowa wszelkiej produkcji oznacza pogrążenie setek tysięcy robotników w bezrobociu i nędzy oraz ryzyko wywózki na roboty przymusowe do Niemiec. Produkcja dla Niemiec pozwala utrzymać gospodarkę i miejsca pracy, ale zasila też wrogą machinę wojenną.
Galopin i wielcy przemysłowcy szukają linii postępowania. Mogą produkować dobra cywilne – nie uzbrojenie – by zachować zatrudnienie i uniknąć wywózek, odmawiając jednocześnie produkcji bezpośrednio wojskowej. Mogą odmówić wszystkiego w imię patriotyzmu, nawet za cenę miejsc pracy. Mogą też produkować bez ograniczeń, także sprzęt wojenny, by ocalić zyski i pozycje. Ten wybór zadecyduje o losie gospodarki i robotników kraju.
Galopin formułuje doktrynę, która przyjmie jego imię (doktryna Galopina), i wybiera produkcję dóbr cywilnych (bez uzbrojenia), by zachować zatrudnienie: belgijski przemysł godzi się wytwarzać dobra cywilne, by uniknąć masowego bezrobocia i wywózek robotników, odmawiając zasadniczo produkcji broni. Ten pragmatyczny kompromis „mniejszego zła” chroni miejsca pracy, ale służy też niemieckiej gospodarce wojennej, a granica tego kompromisu pozostanie płynna. Doktryna będzie po wojnie gorąco dyskutowana; sam Galopin zostanie zamordowany w lutym 1944 roku przez flamandzkich bojówkarzy z , działających na rozkaz SS, co świadczy o niemożliwej do utrzymania pozycji, w jakiej znalazły się elity gospodarcze między okupantem a ludnością.
T04-102